Sen yalnız kendi ateşimle ısıtırım, yakarım Sandın. Bilemedin aynı ısı ile benimde can yakabileceğimi... Neden anlamadın yanında iken senin sıcaklığınla ısındığımı aslında... Ateşindi beni yakan kavuran, kendi sıcaklığımla beni üşütmeye başlayan. Bulunduğum odanın değil, senin ısınla kalmayı istedim sadece. Sen soğudun Oda soğudu Ben üşüdüm...
keşke beni yaksaydın kendi ateşinle, beni kavursaydın sevgilim... bilemedim böyle olacağını, bilmiyordum içten içe kendine zarar verdiğini... belki bu yok edişin, bu yavaş yavaş eriyişin farkına varırdım beni yaksaydın, kendi içinde yanıp kül olmayı seçmek yerine, bana da hissettirmeyi seçseydin... şimdi uzağımdasın... uzaklardasın kadın!... anlamı yokmuş sıcak tenimin sensizken... anlamı olmadığı gibi, bir gerçekliği de kalmazmış nefesin vücudumda dolaşmadıkça... engebeli bir arazi misali sevgilim, benim bedenim... yara izleri, sivilceler, kazanılmış zaferlerin yenik bıraktığı bölgeler... yanındayken sağlıklı bir insanın, sağlıklı vücudu gibi gözüküyordu beden gözüme... yaraları, soğukluğu vücutlarımızdan akan ter damlacıklarıyla akıp gidiyordu sonsuzluğa... yok oluyorlardı... ve şimdi ben yok olup akıyorum soğuk terlemelerle... sıcaklıktan, kadınımdan uzakta... sağlığıma, sıcaklığıma, yüreklerimizi tek vücuda sığdırdığımız zamanlarımıza kavuşmak için yalvarıyor, yalvardıkça daha çok yanıyorum... yandığımı sanıp, donuyorum yokluğunda... dön kadın... sıcağını yanına alıp dön... odamızın soğuğunu savuracak gücü yüreğinde hissedip dön... beni sağlığıma kavuşturmak istercesine, bana kavuşmak için çıldırırcasına dön! yoksa vücuduma inen titreme beni öldürecek sevgilim...
Biliyormusun sen şurada çok yanıldın sevgilim.
YanıtlaSilSen yalnız kendi ateşimle ısıtırım, yakarım Sandın. Bilemedin aynı ısı ile benimde can yakabileceğimi...
Neden anlamadın yanında iken senin sıcaklığınla ısındığımı aslında...
Ateşindi beni yakan kavuran, kendi sıcaklığımla beni üşütmeye başlayan.
Bulunduğum odanın değil, senin ısınla kalmayı istedim sadece.
Sen soğudun
Oda soğudu
Ben üşüdüm...
keşke beni yaksaydın kendi ateşinle, beni kavursaydın sevgilim...
YanıtlaSilbilemedim böyle olacağını, bilmiyordum içten içe kendine zarar verdiğini...
belki bu yok edişin, bu yavaş yavaş eriyişin farkına varırdım beni yaksaydın, kendi içinde yanıp kül olmayı seçmek yerine, bana da hissettirmeyi seçseydin...
şimdi uzağımdasın...
uzaklardasın kadın!...
anlamı yokmuş sıcak tenimin sensizken...
anlamı olmadığı gibi, bir gerçekliği de kalmazmış nefesin vücudumda dolaşmadıkça...
engebeli bir arazi misali sevgilim, benim bedenim... yara izleri, sivilceler, kazanılmış zaferlerin yenik bıraktığı bölgeler...
yanındayken sağlıklı bir insanın, sağlıklı vücudu gibi gözüküyordu beden gözüme... yaraları, soğukluğu vücutlarımızdan akan ter damlacıklarıyla akıp gidiyordu sonsuzluğa... yok oluyorlardı...
ve şimdi ben yok olup akıyorum soğuk terlemelerle... sıcaklıktan, kadınımdan uzakta...
sağlığıma, sıcaklığıma, yüreklerimizi tek vücuda sığdırdığımız zamanlarımıza kavuşmak için yalvarıyor, yalvardıkça daha çok yanıyorum... yandığımı sanıp, donuyorum yokluğunda...
dön kadın... sıcağını yanına alıp dön... odamızın soğuğunu savuracak gücü yüreğinde hissedip dön...
beni sağlığıma kavuşturmak istercesine, bana kavuşmak için çıldırırcasına dön!
yoksa vücuduma inen titreme beni öldürecek sevgilim...